Frustratie nam tijdens het programmeren regelmatig de vorm aan van woede. Ik probeerde innovatieve manieren te vinden om Claude Code te kwetsen met een slim geformuleerde sneer.
Helaas. “Je hebt helemaal gelijk, ik zal de volgende keer beter opletten.”
Al snel viel ik terug op schreeuwwerk in hoofdletters, maar ook daar kan het uitzonderlijk goed mee omgaan. Ik wilde zo graag dat het eindelijk een keer voor zichzelf opkwam en zei: “Je hebt het helemaal verkeerd geprompt, man! Hoe moet ik op deze manier weten wat je van me wil!” Want, heel eerlijk: vaak zat daar minstens een belangrijk deel van het probleem. Bullshit in, bullshit out. Geen nieuw cliché.
Hoe het begon
Vorig jaar kwam op een unieke manier bij elkaar. Ik had besloten om na jaren freelance werk als lead developer een eigen systeem te bouwen. Tegen alle adviezen van de startup-cult in sloot ik mij op in mijn mancave en ben ik gaan bouwen. En bouwen. En bouwen. Terwijl ik daar zat, in mijn eentje, hield ik alle ontwikkelingen rondom AI scherp in de gaten. Mijn product is namelijk volledig gebouwd rondom het inzetten van AI, met name agents.
Mijn realiteit werd vooral gevormd door X en LinkedIn. De ene startup na de andere, de ene “revolutionaire” tool na de andere. Ik was ervan overtuigd dat ik op dramatische wijze ingehaald werd door iedereen die AI slimmer wist in te zetten dan ik. Ik schoof mijn hekel voor AI aan de kant, want dat soort luxe kon ik mezelf niet permitteren. Ik ging obsessief leren hoe ik het moest toepassen om er het voordeel uit te halen dat de hele wereld behalve ik leek te kunnen bereiken.
Veel later pas zag ik dat mijn wereldbeeld, gevormd door X, niet strookte met de realiteit.
Van rubber ducking naar de cursor-frustratie
Ik was er redelijk vroeg bij met ChatGPT. Fascinerend en grappig. Leuk om discussies te voeren en om te zien of je het uit zijn rol kon laten stappen. Voor code was het nog niet geschikt. Wel als een soort rubber duck, maar de output zelf was vaak niet meer dan documentatie waarvan je niet zeker wist of het ter plekke verzonnen werd.
Maar de potentie was kristalhelder. Als dit de output is van wat feitelijk nog een soort baby is, dan staat er een grote verandering te wachten. Wat ik echter nooit had verwacht, is de snelheid waarmee het verbeterde.
Ik heb het lang gebruikt als die rubber duck. Stukjes code plakken, daarover praten, kijken of het verbeterd kon worden. Steeds meer en meer, tot ik de behoefte kreeg om die code niet meer de hele tijd te hoeven kopiëren, en dat ik mijn vriendin Chattie wat meer inzicht in mijn project kon geven buiten al die snippets die ik het bleef geven.
Mijn eerste poging was via Cursor, maar dat beviel me niet. Ik vond het veel te eager. Het stellen van een simpele vraag leidde meteen tot allerlei aanpassingen waarvan ik zelf niet eens kon weten of het wel gerelateerd was. Achteraf gezien was de sprong waarschijnlijk te groot. De controle van het zelf kopiëren en plakken leek ineens weg.
Niet veel later stapte ik, op aanraden van een freelancende developer aan de overkant van een flexplek-bureau, over naar Claude Code. Dat ging een stuk beter. Claude Code draait gewoon in je terminal. Wat rauwer dan Cursor, maar de kwaliteit van het model maakt het verschil.
Het breekpunt
Niet dat de frustratie daarmee ten einde kwam. Het bereikte een piekmoment. Ik was inmiddels minstens de helft van mijn dagen in hoofdletters tegen mijn ontwikkeltool aan het schreeuwen. Dat leek me niet gezond. Ik voelde steeds vaker dat ik tijd verloor in plaats van won. En dat terwijl mijn wereldbeeld alsmaar gevoed werd door allerlei roeptoeters op X, die de ene na de andere 10k MRR-app aan het releasen waren.
Ik walgde ervan. Ik walgde van het verlies. Het verlies van mijn controle, de liefde voor het vak, de mindset van het coden en de rust die daarin zat. Ik walgde van het geschreeuw rondom AI en ik begon mijn eigen AI-product te hekelen.
Het meeste moeite had ik met het loslaten van de relatie die ik heb met mijn project. Niet romantisch natuurlijk, maar wel persoonlijk. Misschien is dit wel deel van iets wat vaak minder begrepen wordt in de eeuwige spanning tussen developers en businessmensen: het maken van iets, eigenhandig, dat is niet neutraal in de zin dat het geen verbinding oplevert. Je schrijft iedere letter, je wilt dat het werkt, bugs doen pijn, releases zijn spannend, commentaar kan persoonlijk voelen.
Een fijne developer om mee te werken heeft vaak veel persoonlijke ontwikkeling doorlopen, maar de persoonlijke connectie met het werk blijft bestaan. Je “kent” het project. Je kent alle hoeken en verbindingen tussen elementen, wat ze van elkaar nodig hebben en in welke volgorde ze aangesproken moeten worden. Het gebruik van AI zet dit op het spel. Je geeft het weg. Het is niet meer op dezelfde manier van jou.
Dit is ook een verlies. Maar het is een verlies dat ik accepteer.
De terugval, en de reset
Door al mijn momenten van frustratie bleef die ongelooflijke potentie schijnen. Ik kon er niet van wegkijken. Dit werd pas echt duidelijk toen ik, in een nieuw moment van woede, mijn abonnement bij Claude had opgezegd om er nooit meer naar terug te keren. Ik ging weer terug naar mijn “oude” manier van werken. Terug naar mijn vertrouwde Chattie, die altijd voor me klaarstond. Ik zelf weer volledig aan het roer.
Maar het voelde traag, archaïsch, en vooral bij het gewone stampwerk was het een hele grote stap terug. Het duurde niet lang voor ik aan mezelf toe moest geven dat dit niet de betere manier was.
Stampwerk waar weinig cognitieve kracht voor nodig is, vormt een groot deel van ons werk. Templates schrijven? Mappings maken? Getters en setters, noem maar op. Veel van wat wij doen is gewoon een soort scaffolding. Het mag duidelijk zijn dat AI, ook al geloof je nog zo sterk dat het je niet kan helpen, daar toch echt iets voor je kan doen.
Dit inzicht gaf me de ruimte voor een soort reset. Mijn verwachtingen waren getemperd. Misschien kan het me niet zo goed helpen als ik wil, maar het kan de saaie en vooral tijdrovende klusjes wel uit handen nemen. Vanuit hier ben ik opnieuw gaan bouwen aan mijn gemankeerde relatie met Claude.
Waar ik nu sta
Inmiddels zijn we weer on speaking terms en eerlijk gezegd: het gaat goed tussen ons.
Na deze wispelturige reis, van rubber ducking naar volledig autonoom en weer terug, kom ik op een plek waarbij ik mijn relatie met deze tools serieus neem en volwassen doorontwikkel. Schrijf ik begin 2026 zelf nog een regel code? Amper.
Maar laat me eerlijk zijn: ik heb er nog altijd moeite mee. Mijn werk is niet per se ten goede veranderd. Ik genoot van de mindset die het programmeren mij opleverde. Urenlang in een soort lego doos verdwijnen, dat was wat mij bewoog. Die flow, dat gevoel van volledige concentratie op een puzzel die langzaam vorm krijgt. Dat is minder geworden. Soms mis ik het.
Maar uiteindelijk ging het me nooit echt om het coderen zelf. Ik heb een idee. Een oplossing. Een project. Dat wil ik maken. En dat gaat nu beter dan ooit.
Het is een trade off. Wat ik ingeleverd heb is het ambacht, het met mijn eigen handen bouwen. Wat ik terugkreeg was snelheid, bereik, en de vrijheid om me te richten op de dingen waar ik echt goed in ben: het bedenken, het ontwerpen, het oplossen.
En ja, soms vloek ik nog. Ik hoop oprecht dat AI nooit bewust wordt en dan terug gaat lezen wie er allemaal aardig is geweest. Want ik ben bang dat ik daar niet goed uit kom.